Expedition 33. Ekspedycja, która maluje koniec.

Clair Obscur: Expedition 33, debiut francuskiego Sandfall Interactive z wiosny 2025, ma liczbę w tytule i liczbę na horyzoncie. Malarza, który co rok ściera starszych. Ekspedycję, która idzie to zatrzymać. Dałoby się z tego zrobić ponury plakat. Gra robi z tego miejsce, które chce się oglądać w ruchu: wybrzeże, atrament, złoto, ludzie, którzy wiedzą, że ich rok jest policzony, i mimo to kłócą się o drobiazg przy ognisku.

Walka jest turowa i jednocześnie cielesna. Unik, parowanie, rytm, który da się zepsuć jedną spóźnioną ręką. Iskra nie jest w tym, że menu jest ładne. Jest w tym, że porażka boli jak w grze zręcznościowej, a zwycięstwo nadal pachnie budowaniem tury. To rzadkie połączenie. W redakcji właśnie ono rozeszło się po rozmowach szybciej niż fabuła, choć fabuła broni się bez tej walki.

Muzyka, która maluje scenę wcześniej

Ścieżka Loriena Testarda wchodzi przed dialogiem. Są fragmenty, w których orkiestra mówi, dokąd zmierza ekspedycja, a tekst tylko potwierdza. To odwrotność gier, w których muzyka jest tapetą pod mapą. Tutaj wyłączenie dźwięku zabiera pół sensu. Świat belle époque nie cytuje jednej znanej stolicy. Składa własną, z plakatu, żałuby i farby, która jeszcze nie wyschła.

Tempo w środku lekko siada. Część ścieżek między wielkimi scenami jest piękna i trochę pusta: idziesz, bo świat jest ładny, nie dlatego, że droga ma sekret. To jedyny zgrzyt przy pięciu iskrach. Nie jest na tyle duży, żeby zgasić końcówkę. Końcówka zresztą ufa graczowi bardziej niż większość RPG z tego roku. Nie tłumaczy obrazu dwa razy.

Czy warto

Warto, nawet jeśli turowa walka zwykle cię usypia. Ta nie usypia. Nie jest polską grą i nie udajemy, że jest. Pisaliśmy o niej, bo w 2025 roku polskie stoły i tak o niej mówiły, a rok później nadal jest argumentem w kłótni o to, czy gatunek musi wybierać między menu a refleksem. Expedition 33 nie wybiera. Dlatego zostaje.

O samej muzyce: Ścieżka, która nie gaśnie z napisami.