Kingdom Come II. Błoto, które ma pamięć.

Kingdom Come: Deliverance II, wydane przez czeskie Warhorse na początku 2025 roku, mogłoby się skończyć na większej mapie i lepszym mieczu. Nie kończy się. Henry znowu jest człowiekiem, który umie za mało, a świat nie podnosi poziomu razem z nim dla wygody gracza. Kutná Hora i okolice nie są placem zabaw. Są miejscem, w którym ktoś widział, jak wjeżdżasz, i może o tym powiedzieć następnego dnia.

Iskra tej recenzji zapaliła się nie na bossie. Zapaliła się na trakcie. Przejazd między wsiami, w którym „nic się nie dzieje”, trwa kilka minut i zostaje w głowie dłużej niż skrzynia z lepszym pancerzem. Błoto ma kolor. Karczma ma godzinę. Rozmowa ma skutek, nawet jeśli nie dostała ikonki morale. Po polsku da się tę grę przejść bez ściągi: lokalizacja jest na miejscu i nie brzmi jak dopisek pod angielskim oryginałem.

Miecz, który waży

Walka nadal wymaga nauki i nadal potrafi upokorzyć. To zaleta, dopóki nie staje się karą za ciekawość. Pierwsze starcia są nieporadne celowo. Późniejsze bywają nieporadne przez tłum: kilka osób naraz zamienia czytelną szermierkę w przepychankę. Nie odbiera to wiarygodności świata, ale przypomina, że system ma sufit. Zapis gry bywa skąpy jak na dzisiejsze RPG. Redakcja traktuje to jako część umowy, nie jako niespodziankę. Kto chce pięciu szybkich podejść do tej samej bitwy, znajdzie tu opór.

Muzyka Jana Valty i Adama Sporki nie zalewa traktu. Wchodzi tam, gdzie wieś zasługuje na temat, i milknie tam, gdzie wystarczy wóz. To ten sam instynkt, który trzymał pierwszą część: miejsce ma brzmieć jak miejsce, nie jak trailer.

Czy warto

Pięć iskier dostaje gra, do której wraca się dla drogi, nie dla listy. Nie jest wygodna i nie próbuje być. Jeśli średniowiecze w grach kojarzy ci się z peleryną i smokiem, Kingdom Come II będzie się wydawać uparte. Jeśli chcesz dzień, który da się opowiedzieć komuś przy kolacji bez wymieniania poziomu postaci, to jest ten numer.

O tym, jak takie gry pamiętają zdanie: Wybór, z którym wychodzisz z gry.